 |  |  |
DE VROUW
Rafaels echtgenote Sylvie heeft haar eigen succesvolle carrière. Daarnaast is ze haar mans grootste fan. Wanneer ze vanaf de tribune toekijkt beleeft ze elk moment en emotie mee.
“Eenmaal op de tribune zit ik helemaal in de wedstrijd. Ik leef enthousiast mee en ben best prestatiegericht. Op het moment dat Rafael in het veld staat, ben ik volledig op hem geconcentreerd.
Ik kan me onwijs rot voelen als het niet goed gaat, maar ook onwijs springen en juichen als er een doelpunt wordt gemaakt.
Bij het Nederlands elftal zijn mijn ogen negentig minuten lang gericht op Raf. Als ik heel eerlijk ben, let ik niet op andere spelers. Ik ben veel te druk met Rafael. Blijft hij fit? Krijgt hij geen doodschop? Speelt hij goed? Wat voor ballen geeft hij? Ik zie gelijk hoe hij zich voelt op het veld.
Hoewel ik vooral met Raf bezig ben, heb ik ook wel enig oog voor zijn medespelers. Ik kan bijvoorbeeld smullen van een mooie combinatie van Raf met [Robin] Van Persie. Dan denk ik: 'Yes, wat is die Van Persie goed'. Ook als Wesley een mooie vrije trap erin schiet, vind ik dat prachtig. Of een wonderschoon doelpunt van een andere international. Daar geniet ik net zo van als alle andere Oranjesupporters.
Het komende EK wordt het toernooi van Rafael en mij. Bij het WK twee jaar geleden, was ik net bevallen en kampte ik met de naweeën van een zwangerschapsvergiftiging. Rafael moest zich een dag na de bevalling melden voor het trainingskamp en begon ook nog eens geblesseerd aan het toernooi. Dat was een stressvolle periode voor ons.
Deze keer ben ik echt van plan om alle wedstrijden van het Nederlands Elftal bij te wonen. Damiàn krijgt een oranje tenuetje aan en ik draag ook iets toepasselijks in het oranje.
Bij eerdere oefen- en kwalificatie-interlands voor dit EK was ik meestal niet aanwezig. Het is best een gedoe om een klein mannetje van bijna twee voor een nacht mee naar Nederland te slepen.
Maar bij HSV ben ik wel elke thuiswedstrijd op de tribune te vinden, samen met de twee andere Nederlandse voetbalvrouwen in Hamburg. Cristel van Joris Mathijsen en Winonah van Nigel de Jong zijn goede vriendinnen van me geworden. Het schept toch een band als je man in het buitenland speelt.
We hebben in Nederland hele goede voetballers en ik zie het team heel ver komen. Het liefst met mijn man altijd in de basis.
In het algemeen kan ik wel zien of het Nederlands elftal lekker draait. Dan krijgt Rafael veel meer ballen, dan loopt het middenveld goed.
Raf vindt het belangrijk dat ik kijk en op hem let. Hij vindt het erg leuk om er met mij over te praten als hij goed gespeeld heeft, maar als het minder was hoeft hij eigenlijk niet meer commentaar te horen dan 'Goh, jammer'. Soms kan ik het niet laten om een grapje te maken.
Dan zeg ik, fris na de wedstrijd: 'Nou schat, dat ging niet zo lekker. Zeg het me de volgende keer even van te voren, dan kijk ik niet, haha!' Hij moet dan wel lachen, maar met kiespijn!”
Ik kan me onwijs rot voelen als het niet goed gaat, maar ook onwijs springen en juichen als er een doelpunt wordt gemaakt.
Bij het Nederlands elftal zijn mijn ogen negentig minuten lang gericht op Raf. Als ik heel eerlijk ben, let ik niet op andere spelers. Ik ben veel te druk met Rafael. Blijft hij fit? Krijgt hij geen doodschop? Speelt hij goed? Wat voor ballen geeft hij? Ik zie gelijk hoe hij zich voelt op het veld.
Hoewel ik vooral met Raf bezig ben, heb ik ook wel enig oog voor zijn medespelers. Ik kan bijvoorbeeld smullen van een mooie combinatie van Raf met [Robin] Van Persie. Dan denk ik: 'Yes, wat is die Van Persie goed'. Ook als Wesley een mooie vrije trap erin schiet, vind ik dat prachtig. Of een wonderschoon doelpunt van een andere international. Daar geniet ik net zo van als alle andere Oranjesupporters.
Het komende EK wordt het toernooi van Rafael en mij. Bij het WK twee jaar geleden, was ik net bevallen en kampte ik met de naweeën van een zwangerschapsvergiftiging. Rafael moest zich een dag na de bevalling melden voor het trainingskamp en begon ook nog eens geblesseerd aan het toernooi. Dat was een stressvolle periode voor ons.
Deze keer ben ik echt van plan om alle wedstrijden van het Nederlands Elftal bij te wonen. Damiàn krijgt een oranje tenuetje aan en ik draag ook iets toepasselijks in het oranje.
Bij eerdere oefen- en kwalificatie-interlands voor dit EK was ik meestal niet aanwezig. Het is best een gedoe om een klein mannetje van bijna twee voor een nacht mee naar Nederland te slepen.
Maar bij HSV ben ik wel elke thuiswedstrijd op de tribune te vinden, samen met de twee andere Nederlandse voetbalvrouwen in Hamburg. Cristel van Joris Mathijsen en Winonah van Nigel de Jong zijn goede vriendinnen van me geworden. Het schept toch een band als je man in het buitenland speelt.
We hebben in Nederland hele goede voetballers en ik zie het team heel ver komen. Het liefst met mijn man altijd in de basis.
In het algemeen kan ik wel zien of het Nederlands elftal lekker draait. Dan krijgt Rafael veel meer ballen, dan loopt het middenveld goed.
Raf vindt het belangrijk dat ik kijk en op hem let. Hij vindt het erg leuk om er met mij over te praten als hij goed gespeeld heeft, maar als het minder was hoeft hij eigenlijk niet meer commentaar te horen dan 'Goh, jammer'. Soms kan ik het niet laten om een grapje te maken.
Dan zeg ik, fris na de wedstrijd: 'Nou schat, dat ging niet zo lekker. Zeg het me de volgende keer even van te voren, dan kijk ik niet, haha!' Hij moet dan wel lachen, maar met kiespijn!”
